Kabilugan

Marahang naglakbay ang ulap.

Matamis na susuyuin ang buwan. Iwawagwag ang malambot na buntot at ipapagaspas ang mahalimuyak na bagwis. Aawitin ang sanlaksang himno sa hangin. Susuyurin ang kalawakan at magsasabog ng masaganang ambon.

Ambon. Oh tila kay lakas ng ambon sa buhay ko.

Minsan ko pang nilingon ang buwan. Nagtatago sa kailaliman ng ulap. Duwag!

Ano’t hindi maipakita ang liwanag na taglay. Ano’t ngayo’y tila inakay na nagkukubli sa kaibuturan ng kawalan? Hindi ba’t ikaw na rin ang nagsabi na ang bawat pagibig ay nagwawakas? Hindi ba’t ikaw na rin ang nagtulak sa pusong lango sa dugo ng kawalang pag-asa. At hindi ba’t ikaw na rin ang kumitil ng buhay sa pagsintang kelan pa nga ba muling mararamdaman?

At yaong karagatang pipi sa iyong mga daing. Yaong kabundukang nagkakailang nangahihimlay sa saliw ng hanging habagat. Ano’t ikaw ay ipinagkanulo sa mapanalantang bagyo? Ano’t hindi nahabag sa iyong kaluluwang sabik sa mainit na yakap at halik.

Oh kay dilim ng landas na aking tinatahak. Nasan ka araw? Nasan ang sanlaksang bintuing isinabog ng Maykapal sa kalawakan upang tanglawan ang aking daan? Hindi ko masilayan. Ang aking mga mata’y hilam sa luhang bakit walang katapusan ang pagdaloy? Ang aking katawang lugmok sa kumunoy ng iyong alaala ay bakit hindi huminahon?

Oh kay liwanag ng buwan. Oh kay sigla ng sikat ng liwanag na magdudugtong sa aking mga pangarap. Pangarap na makamtan ang puso mong bakit tila kay ilap? Pangarap na mahawakan ang iyong mga kamay na bakit tila kay hirap abutin. Pangarap na umuwing kasama ka. Pangarap. Oh ang mga hinabing pangarap. Ano’t nakahandusay sa hagdan ng karimlan. At ang diwang nahirati sa tugtugin ng iyong hininga tuwing ikaw ay tulog at walang malay ay unti unting babangon at gigising sa kabalintunaan ng lahat.

Oh kay liwanag ng buwan. Subalit ito’y nagkukubli sa ulap.

Tulungan mo akong makakita. Hawakan mo ang aking mga kamay upang nang sa gayon ay muling madama ang daloy ng dugo sa aking mga kalamnan. Akayin mo ako patungo sa iyong liwanag at huwag hayaang ibayubay ang sarili sa krus ng kapalaluan.

Itanim mo sa aking isipan kung ano ang tama. Idikdik mo sa aking utak kung ano ang nararapat. Halibasin mo ng kidlat yaring pusong baliw sa iyong pagsuyo. Gisingin mo ako sa bangungot na papaslang sa aking buhay.

Isakay mo ako sa ulap. Pabayaang matanaw ang ganda ng mundong ibabaw. Pabayaang masilayan ang mga anghel na bakit tila kay saya sa kanilang puting kasuotan. Pabayaang sungkitin ang mga bulalakaw na hindi alam kung saan patungo. Hindi nga ba’t sila’y mga kaluluwang naliligaw ng landas. Mga pusong napabayaan. Mga damdaming nakalimutan.

Hungkag yaring gabi.

Kaparis ay pagibig mong matingkad pa sa sikat ng buwan ang kasinungalingan. Kaparis ay ang inalay mong puso na kasing tigas ng bakal. Kaparis ay ang ang hindi mapantayang pagpukaw ng iyong mga alaala sa aking balintataw.

Isa kang magnanakaw… ng puso. Sumisipsip ka ng buhay. Kaparis mo’y ahas na may taglay na kamandag o di kaya nama’y tigreng luluray sa aking naghihingalong katawang lupa. Ngunit hindi ko matanaw ang buwan.

Isang hiling lang ang mayron ang katulad kong sawi. At iyon ay ang makamtan ang puso mong manhid sa katotohanan. Ano’t kay damot ng kapalaran.

Walang senyales ang buwan. Marahil ito man ay tuluyan nang narahuyo sa piling ng ulap na bakit walang kapantay kung magmahal? Marahil ay naakit ng ganda at yumi ng pagibig na bakit ikaw lang ang makapagaalay? Marahil.

Marahil may isang umaga. Pagkatapos ng karimlan ng hatinggabi. Pagkatapos ng mga palahaw ng mga nilalang na uhaw sa kalinga.

Marahil ay pilit na aagawin ang silahis ng araw upang dumatal ang kabilugan sa dakong katanghalian.

Ito ang istorya ng mapait at misteryosong pagibig mo…

Inilalahad ko.

Pumipintig pa rin ang puso.

Naghuhumiyaw pa rin ang isip.

Nagpupumiglas pa rin ang damdamin.

Habang kabilugan…

Kulimlim

Photo by one of my favorites, Sergey Braga.

Kuhang larawan ng isa sa aking mga idolo, Sergey Braga.

At hindi na muli pang sumilay ang araw…

Wari’y nabahiran ng takot ang mga silahis na tila napako sa kani-kanilang direksyon. Ang puso na ninais magpahinga’y bakit ginambala ng iyong mga bulong. Ano’t nakalimutan ang mga adhikaing sana’y maibalik ang kahapon. Ano’t ngayo’y hindi maikubli ang iyong pagluhang hindi na nga ba magwawakas pa?

Sa iyong kanlungan…

Doo’y natipon ang sanlaksang kaligahayang marahil ay nakamtan niyong pusong sabik sa iyong pagsuyo. Subalit ang kalangitan ay nagngalit. Subalit nagbadya ng masamang panahon ang ulap. Ano’t humiyaw ang kulog mula sa kung saan. At ang pusong nahingalay sa dusa’y bakit muling babangon? Aakitin ng iba’t ibang mga kulay mula sa iyong mga matang kailan pa natutong umibig?

Lisanin mo ako. Huwag pabayaang marahuyo sa kahibangang bukas ay nakatakda ring magwakas. Huwag pabayaang magumon sa isang pagsintang walang patutunguhan. Huwag pabayaang malunod sa pagmamahal na bakit tila sayo lamang natagpuan.

Talikuran mo ako. Tunawin ang kahit katiting na paghangang  sisibol sa pusong uhaw sa yakap ng iyong mga bisig. Pawiin ang kahit isang butil ng luhang papatak sa mga matang ano’t biglang nag-alay ng pagmamahal na walang kapantay. Durugin ang bawat batong ipupukol sa aking katawan upang minsan pa’y madama ang tamis ng mabuhay.

Mabuhay… kasama ka.

Oh bakit nga ba kay layo mo? At bakit nga ba hindi sapat ang pagmamahal upang makamtan ang puso mong dati’s kay saya sa piling ko. Hindi ba’t sumumpa kang ikaw at ako? Nasaan? Ipakita mo sa akin ang liwanag ng iyong tinuran. Ituro mo sa akin ang daan upang  sa dako pa roon ay maituwid ang likong landas na bakit nga ba kay dilim.

…Sa alapaap. Kulimlim.

Doo’y naghahari ang poot, ang takot, ang pusong duwag magmahal muli. Iiwasan ang lahat ng panang tatarak sa puso upang hindi mabihag. Tatakasan ang lahat ng pasaring mula iyo upang hindi magtiwalang muli, upang huwag masaktan muli, upang huwag magdusang muli.

Bakit nga ba makulimlim ang bukas? Bakit nga ba hindi matanaw ang liwanag na magdurugtong sa aking hininga? Bakit nga ba walang makapagsasabing ikaw at ako ay habangbuhay na?

Nais kong ipunin ang mga bituin at isabog sa iyong daraanan. Nais kong tugtugin ang plawta at aliwin ang iyong mga gabi. Nais kong palakasin ang aking mga bisig upang mayakap ka at maipadamang hindi lang sya ang kayang mahalin ka. Ngunit kulimlim ang kalangitan.

Ngunit kay dilim ng kalawakan. Kailan may pag-asang dadapo sa iyong mga kamay? Kailan may tagapagligtas na magsasalba sayo sa kawalan? Kailan may mga pusong matututong panghawakan ang kanilang mga pangako sa isa’t isa? Kailan may mga damdaming magiging maligaya?

Nilingon ko ang langit, ang ulap, ang papawirin…

Kulimlim…