Kulimlim

Photo by one of my favorites, Sergey Braga.

Kuhang larawan ng isa sa aking mga idolo, Sergey Braga.

At hindi na muli pang sumilay ang araw…

Wari’y nabahiran ng takot ang mga silahis na tila napako sa kani-kanilang direksyon. Ang puso na ninais magpahinga’y bakit ginambala ng iyong mga bulong. Ano’t nakalimutan ang mga adhikaing sana’y maibalik ang kahapon. Ano’t ngayo’y hindi maikubli ang iyong pagluhang hindi na nga ba magwawakas pa?

Sa iyong kanlungan…

Doo’y natipon ang sanlaksang kaligahayang marahil ay nakamtan niyong pusong sabik sa iyong pagsuyo. Subalit ang kalangitan ay nagngalit. Subalit nagbadya ng masamang panahon ang ulap. Ano’t humiyaw ang kulog mula sa kung saan. At ang pusong nahingalay sa dusa’y bakit muling babangon? Aakitin ng iba’t ibang mga kulay mula sa iyong mga matang kailan pa natutong umibig?

Lisanin mo ako. Huwag pabayaang marahuyo sa kahibangang bukas ay nakatakda ring magwakas. Huwag pabayaang magumon sa isang pagsintang walang patutunguhan. Huwag pabayaang malunod sa pagmamahal na bakit tila sayo lamang natagpuan.

Talikuran mo ako. Tunawin ang kahit katiting na paghangang  sisibol sa pusong uhaw sa yakap ng iyong mga bisig. Pawiin ang kahit isang butil ng luhang papatak sa mga matang ano’t biglang nag-alay ng pagmamahal na walang kapantay. Durugin ang bawat batong ipupukol sa aking katawan upang minsan pa’y madama ang tamis ng mabuhay.

Mabuhay… kasama ka.

Oh bakit nga ba kay layo mo? At bakit nga ba hindi sapat ang pagmamahal upang makamtan ang puso mong dati’s kay saya sa piling ko. Hindi ba’t sumumpa kang ikaw at ako? Nasaan? Ipakita mo sa akin ang liwanag ng iyong tinuran. Ituro mo sa akin ang daan upang  sa dako pa roon ay maituwid ang likong landas na bakit nga ba kay dilim.

…Sa alapaap. Kulimlim.

Doo’y naghahari ang poot, ang takot, ang pusong duwag magmahal muli. Iiwasan ang lahat ng panang tatarak sa puso upang hindi mabihag. Tatakasan ang lahat ng pasaring mula iyo upang hindi magtiwalang muli, upang huwag masaktan muli, upang huwag magdusang muli.

Bakit nga ba makulimlim ang bukas? Bakit nga ba hindi matanaw ang liwanag na magdurugtong sa aking hininga? Bakit nga ba walang makapagsasabing ikaw at ako ay habangbuhay na?

Nais kong ipunin ang mga bituin at isabog sa iyong daraanan. Nais kong tugtugin ang plawta at aliwin ang iyong mga gabi. Nais kong palakasin ang aking mga bisig upang mayakap ka at maipadamang hindi lang sya ang kayang mahalin ka. Ngunit kulimlim ang kalangitan.

Ngunit kay dilim ng kalawakan. Kailan may pag-asang dadapo sa iyong mga kamay? Kailan may tagapagligtas na magsasalba sayo sa kawalan? Kailan may mga pusong matututong panghawakan ang kanilang mga pangako sa isa’t isa? Kailan may mga damdaming magiging maligaya?

Nilingon ko ang langit, ang ulap, ang papawirin…

Kulimlim…

Advertisements