Pagnanasa ng alon

Siguro’y may nais ipahiwatig ang bulong ng alon. Siguro’y may nais ipadama. Siguro’y may nais ipakita. Siguro’y may nais ipaunawa ang bawat bulang humahampas ng kusa sa aplayang uhaw sa paulit-ulit na sampal ng maalat na likidong ano’t bumukal sa pusod ng karagatan. Siguro’y guni-guni lamang ng aking pandama…

Naglalagos sa kalaliman ng hubad kong katawan ang tubig alat. Nanunuot sa aking kalamnan ang buhay na taglay ng alon. Bakit walang tinig na marinig sa bawat pag-alpas ng mga agos? Tila mga paslit na pinakawalan sa lansangan ng kamunduhang hindi naipamulat ng tama. Tila mga alitaptap na aandap-andap sa kadiliman ng hatinggabi. Tila isipang gulo sa pagbuhos ng malakas na ulan sa gitna ng tag-araw. Tila marubdob na damdaming sasabog pagkatapos ng ilang taong pananahimik. Tila malabo ang pag-asa. Tila wala na akong maisatitik pa.

Hinawi ng higanteng bagay ang kapayapaan ng alon. Naglayag sa ibabaw ng katubigan ang estrangherong ano’t may lakas ng loob na gambalain ang mga nangagpapahingang diyos ng karagatan. Pangahas!

Nanumbalik ang katahimikan, kaakibat ay walang hanggang kaluwalhatian sa pusod ng kanyang sinapupunan. Isang kaluwalhatiang hindi maaaring pantayan. Hindi maaaring dayain o diktahan –ng tadhanang walang alam kung hindi ang humusga sa tulad mo. Anupa’t isang mabalasik na alon ang wawakas sa sinumang magtangkang kitlin ang kasiyahan. Anupa’t bukas ay aahon sa lupa ang iyong maningning na kaharian. Anupa’t bukas ikaw ay masisilayan. Anupa’t bukas…

Lahat ay isa na namang huwad na katotohanan. Lahat ay isa na namang lantarang pandaraya sa murang isipan. Instrumento ang bula sa isang ga-mundong kasinungalingan. Lalamunin ng alon ang anumang kariktang bunga ng mapangahas mong pagsisid. Kakanin ng tubig ang anumang tapang na inipon sa mahabang panahon. Sapagkat walang makaliligtas —sa iyong matatalim na bugso.

Mahirap languyin ang isang malalim at maalong dagat. Gayundin mahirap magbabad sa isang dalampasigang tigang sa pagdalaw ng alon. Hindi naiiba sa paninirahan sa isang gumuhong lungsod pagkatapos ng mahabang panahon ng giyera. Hindi naiiba sa isang inang tinakasan ng bait dahil sa nawalay na anak. Hindi naiiba sa isang inakay na walang tigil sa pagsiyap ng dahil sa gutom. Hindi naiiba…

Hindi naiiba ang akdang ito. Sapagkat, sa muli mong pagbasa ay masasalamin mo pa rin ang lungkot na sa simula’t simula pa’y naroon na. Hindi naiiba sa alon. Kung saan may karagatan, ito’y naroon. At mamamalagi hanggang sa katapusan ng pinakahuling sibilisasyon. Ngunit magwakas man ang lahat ng nilalang, ang akdang ito’y hindi magmamaliw kailanman. Upang sa muli mong pagpasyal sa dalampasigan ay matagpuan sa tabi ng nakahandusay kong katawan…

Ang pait. Ang takot. Ang sakit. Ang pamamaalam.

3 thoughts on “Pagnanasa ng alon

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s