Kung paano ako naging bato…pagkaanod, pagwawakas

Dito na nagtatapos ang kwento ng aking buhay. At dito rin magsisimula.

Nais kong marinig mo. Ang detalye ng aking salaysay. Nais kong mabasa mo ang pahinang ito ng aking kasaysayan. Sapagkat isang bilyong dekada ang ginugol sa paghabi ng mga salitang ginamit upang mamulaklak ang bawat pangungusap. Upang maabot ng panitikang hilaw sa dunong at lasa ang isip mong mapamintas at mapaghambog.

Nais kong malaman mo. Nais kong iparating sa iyo. Nais kong ilahad sa harapan ng nabubulag mong mga mata. Ang mga tulanghabing hindi natutong lumipad. Ang mga akdang hindi nagawang sumikat –ngunit hindi nagawang malimot ng sinuman. Ang mga tulang hindi nakuhang masulat sa papel at mailathala upang dalawin ng mga ilang uhaw sa bagong babasahin. Nais kong buhayin…

Tinalikuran mo ang aking pagsamo. Kinalimutan ang isang milyong pangako. Ano’t hanggang ngayon yaring isipan ay lango –sa pagsikat ng araw, sa pagdatal ng umaga, sa saliw ng plawta.

Minsan mayroong mga pusong ligaw. Naglalakbay sa kalawakan ngunit hindi alam ang patutunguhan. Nagpapatuloy sa pagakyat sa dalisdis ng kabundukan subalit sa tuktok ay leon at tigre ang tutuklaw. Ano’t may buhay pa? Ano’t may dugong dumadaloy sa ugat ng mga bisig na pagod sa pagkampay. Ano’t hindi ka nahingalay? Ano’t patuloy ang pagbuhos ng ulan…

Minsan may mga taong walang nais kundi ang magmahal ng tulad mo. Sapagkat ikaw ay isang mabuting anak. Isang matuwid at kalugud-lugod na anak na bunga ng isang tunay na pagmamahalan. Sapagkat ikaw ay isang tapat na kaibigang nakilala sa isang jeep patungong paaralan. Isang matalik na kaibigang nanatili at hindi kumupas sa pagdaan ng ilang bagyo at unos na sana’y gumunaw sa ilang marupok na pagsasama. Sapagkat ikaw ay isang mapagmahal na kapatid. Isang nakatatandang kapatid na handang gawin ang lahat upang mapawi ang lungkot na nadarama ng bunsong sabik sa pagsinta ng magulang. Sapagkat ikaw ay isang inaasam na mangingibig. Isang natatanging taong walang kapantay sa maraming nakasaksi sa iyong kagandahang panloob at panlabas. Isang taong nagpaunawa ng kagandahan ng daigdig, isang totoo ngunit lantay na imahinasyon!

Minsan may paghinto. Sumandaling pagpapahinga. Marahil nga ay isa ito sa mga iyon. Marahil kailangan isara ang pinto ng kahapon. Marahil may mga bagay na hindi para sa iyo at hindi para sa akin. Ano’t hindi tinanggap agad. Ano’t nagpakabingi at nagpakabulag ng dahil lamang sa isang magandang panaginip sa hinaharap. Marahil dito na nga nagtatapos ang kwento ng ibong adarna. Sapagkat nalanta na ang Piedras Platas. At diligin man ng ulan ay hindi na muling magbabalik pa —ang isang makulay at makinang na mahika ng punong minsan nating naging mundo.

Minsan, may isang ibon na may magandang kulay at kaakit-akit na bagwis. Ang ibon ay magaling umawit at may nakakaantig na tinig. Umaawit ito tuwing gabi bago matulog, sa puno ng Piedras Platas. Sadyang makapangyarihan at puno ng mahika ang presensya ng ibon sapagkat nagagawa niyang papagliwanagin ang puno sa iba’t-ibang kumikislap na kulay. Minsan, may isang kalapati. Pagod sa paglalakbay at napadapo sa punong iyon. Naakit siya sa ibong naroon na may makukulay na bagwis at magandang tinig. Tumugon ang magandang ibon, lumigaya ang kalapati –lingid sa kanyang kaalaman na siya pala’y nahihimbing sa isang panaginip. Na siya pala’y naiputan ng ibong makulay, nakatulog at naging bato…

Minsan, may isang batong naanod sa ilog…

2 thoughts on “Kung paano ako naging bato…pagkaanod, pagwawakas

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s