Blakhowl

Siguro nga’y panaginip lang ang lahat. Siguro ay napaglalangan ako ng makukulay at gumagalaw na mga imahe sa aking sub-conscious. Akala ko’y totoo. Akala ko’y ang saya. Akala ko’y di lilipas. Akala ko’y magtatagal. Akala ko’y totoo. Akala ko…

Minsan sinabi mong ako ang lahat sa iyo. Minsan sinabi mong sa akin lang iikot ang mundo mo. Alam kong hindi nangyayari iyon sa totoong buhay. Ngunit naniwala ako dahil naisip kong idyomatikong ekspresyon iyon mula sa tulad mong nagmamahal. Sinabi mo pang gagawin mo ang lahat. Sinabing hindi magwawakas. Sinabi mo…

Siguro nga’y totoong may hangganan ang lahat. At ang lahat ng kaligayahang naranasan ay haharap sa reyalidad. Na walang ngiting mananalaytay sa ugat ng ating henerasyon. Na ang maitim na ulap ay minsan pang matitipon sa kalawakan upang lamunin ang aking mga pangarap. Sa pagbuhos ng ulan…

Ako’y nahimasmasan. Ako’y nagising sa katotohanang ang tulad mo’y isang guni-guning kahit kailan ay hindi makakamtan. Hindi ka siang bituin, ngunit isa ka namang planeta sa ikalabindalawang galaksi. Tunaw na ang milkiwey. At ako’y naiwan sa blakhowl ng aking panaginip. Nagkukumahog upang makakita ng katiting na liwanag. Ngunit walang araw na sisikat sapagkat ako’y ipinatapon sa dakong di naaabot ng sinag. Ang sakit. Ang hapdi. Ang lungkot.

Naghahanap ako ng manibela. Upang kung sakali’y mapaandar ang blakhowl na aking kinalalagyan. Paliparin itong parang isang ispeysyip. Pasibadin itong parang isang ispeys raket. Ngunit ilang bilyong galaksi ang mayroon sa madilim na kalawakang ito. Ilang bilyong daang taon ang kailangang lakbayin. At ilang buhay ang kailangang idagdag. Upang makita kang muli. Upang maabot ang isang ikaw. Upang sa wakas ay masabing ikaw ang kailangan.

Bakit mo binisita ang mundo ko. Bakit hindi na lang namasyal sa ibang daigdig. Bakit sa planeta ko. Bakit ako. Bakit.

Nakatatawa. Hindi mapigilan ang pagyabong ng pagtatanging nararamdaman para sa iyo. Hindi masawata ang pagbulusok ng pagibig na sana’y hindi na lamang ipinunla ng isang dayuhang tulad mo. Dahil sa likod ng pagyabong at pagbunga ng punong may kakayanang mamulaklak ng ginto ay ang unti-unting pagguho ng bahagharing kahit minsa’y hindi ko natanaw.

Nananaginip nga ako. Nangangarap ng isang planetang naroon ka. Nangangarap ng isang mundong hindi kailanman maaaring mabuo. Sapagkat ang buhay ay hindi ganoon nakadisenyo. Sapagkat ikaw at ako’y hindi ganoon nakatakda. Sapagkat ikaw man ay hindi handa. Sapagkat ako man ay nawawala. Nawala sa sariling daigdig. Sa kagustuhang makalimot sa iyo ay nilimot pati ang sariling pagkatao. Hanggang ako’y maging isang malaking kasinungalingan. Hanggang ako’y maging isang patay na buhay. Hanggang ako’y panawan ng pagiisip. Hanggang ang makulay at makasaysayan kong buhay ay maging isang walang katotorang kawalan. Hanggang ako’y maging isang…

Blakhowl sa kalawakan…

4 thoughts on “Blakhowl

  1. One of the best tagalog essays I’ve ever read. Living in the US, it’s not everyday that you find a kababayan who writes in your native language. Sobrang nakakagaan ng feeling ang mga sinulat mo dito. Great young writer!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s