Sulyap sa ulap

Kumusta ka na ngayon? Siguro’y nakalimutan mo na ako. Siguro’y nabura na sa alaala ang isang kahapong pilit sinikil ng tadhanang may kakayahang baguhin ang takbo ng ating mga buhay. Siguro’y nakalimot, siguro’y sadyang kapalaran, siguro…

Maraming taon na rin ang lumipas. Maraming pagkakataong pinalampas. Maraming beses naisip na sana’y sinabi sa iyo kung gaano kahalaga ang isang tulad mong dakila sa pagmamahal at pagaaruga. Ngunit ngayo’y lipas na ang mga pagkakataong masasabi ko sa iyo. Na ikaw ay karugtong ng buhay ko. Na ako’y labis na nangulila. Na ako’y nakulangan ng mataas na kalahati ng aking hiningang pinagsikapan mong tipunin upang makayanan ko ang iyong biglang paglisan. Malaon nang nakalipas ang ating panahon. Subalit may nais pa ring ibulong ang puso. Subalit may nais pa ring ipaalala ang hangin. Subalit may nais pa rin akong sabihin…

Minsa’y binalikan ko ang banal na lugar na iyon. Minsa’y tinangkang hukayin ang nakaraan. Minsa’y pinilit ‘wag kalimutan ang isang tulad mong walang katulad. Minsa’y pinilit ‘wag tanggapin ang paglalaho ng iyong anino sa aking likuran. Nariyan ka lang. Noon, ngayon at magpakailanman. Ngunit ano’t nagiisa…

Hanggang ngayo’y nililinlang pa rin ang sarili. Na ikaw ay kasama. Naglalakad na kasabay sa gitna ng mapanglaw na islang ito kung saan ang lahat ay nagsimula. Sana’y ‘wag mo ring isipin na ikaw ay pinabayaan at tuluyang nakalimutan. Sapagkat nagyon ay sasabihin kong ni minsan ay ‘di ka mabubura sa aking balintataw. Nandoon at palaging isisigaw, na mapalad ako’t mayroong isang ikaw.

Naaalala mo pa ba ang espesyal na araw na iyon. Na dinalaw ka at sinabing “kumusta”. Hindi mo na ako kilala. Ngunit nang magunita ay mabilis na naglandas ang mga luha. Luhang kay tagal pinigil. Kay tagal kinimkim. Pusong nagdusa ngunit walang dumamay. Pusong nasaktan at nagisa ng mahabang panahon ngunit walang dumating upang ikaw ay samahan. Ang mga walang utang na loob!

Alam kong alam mo. Alam kong naiitindihan mo. Alam kong hindi sapat ngunit ang tanging makakaya ko ay sariwain yaong masasayang araw na kapiling ka. Yaong makukulay na sandali nang ang bahaghari ang laging natatanaw sa iyong mga mata. Yaong kahapon na hindi na kailanman magbabalik. Kahit na may bukas pa. Kahit na ilang tagumpay pa. Kahit na saan magpunta. Wala ka na…

Maraming sandali na kailangan ko ang iyong paglingap. Noong ako’y nasa bangin ng kawalang pagasa. Noong akong nagsisikap mabuhay na magisa. Nangulila ng lubos sa iyong mga payo, sa iyong mga yakap at pagmamahal na kailan ma’y hindi napasalamatan. Batid mong ako’y bata pa at wala pang malay. Ngayon naman ay huli na. Naghihinayang…

Anupaman, ay nais kong sabihin. Ibulong kasama ng malakas na dagundong ng kulog o ng malamyos at nakababagot na huni ng batis na patuloy na maglalangoy hanggang sa pusod ng dagat. Ikaw ay karugtong ng buhay. Kasama ng tagumpay. Dahilan ng lahat ng pagkatutong umibig at magmahal. Sagot sa milyong katanungan kung bakit ako ay ako at ikaw ay ikaw.

Tama. Isa lang ang nais kong sabihin. At iyon ay hindi kayang ipahayag kahit dagdagan ko pa ito ng isang milyong mga talata na walang kabuluhan kundi ang pagbabakasakali na sana isang araw ay matagpuan ka sa ulap. Sana’y makita kang nakangiti at banayad sa iyong kinalalagyan. Kung kayang tipunin ang mga luha para sa iyo, iyo’y bubuo ng maraming itim na ulap na pagdaka’y babagsak na ulan sa sangkalupaan. Ngunit hindi ko nais na wakasan ang parangal na ito sa iyo ng isang ulan o ambon man. Bagkus ay nais maiparating sa iyo ang aking taos-pusong pasasalamat na ako’y iyong inaruga at binigyan ng buhay upang sa huli’y masilayan ang ganda at pangit na mukha ng iyong daigdig na sa maikling panahon ay kinabilangan.

Kumusta ka na ngayon? Siguro’y naalala mo na rin ako. Siguro’y nanumbalik na sa alaala ang isang makasaysayang istorya ng iyong kahapon dito sa lupa nang may isang batang tumakbo at sumalubong ng buong giliw upang ikaw ay yakapin isang hapon pagkarating mo mula sa kabayanan. Siguro’y naalala mo na, siguro’y sadyang kapalarang ako ngayon ay ganap na, ayon sa iyong mga pangarap at kagustuhan…sana’y napasaya kita…sana…